|
|
|
|
| ممکن؛ زیرا از طرفی در آن زمان هنوز رژیم شاه کاملاً ساقط نشده بود و بختیار دولت خویش را دولتی قانونی میخواند و ادعا میکرد فرمان نخستوزیری را از پادشاهی گرفته است که مصدقها و مستوفیالممالکها از او فرمان گرفتهاند؛ بنابراین تا آخرین لحظات امیدوار بود که قدرت را حفظ خواهد کرد. از سوی دیگر، با سقوط رژیم نیز امکان جابهجایی یکشبهی تمام نهادها و ساختارها غیرممکن بود و این امر نیاز به زمان و از آن مهمتر، احتیاج به عبور از مجاری قانونی داشت و میبایست همزمان با رتق و فتق امور روزمرهی مملکتی سامان داده میشد، انتخابات و رفراندومی صورت میگرفت و قانون اساسی تهیه و تصویب میگردید و سرانجام با نظر موافق اکثریت، جمهوری اسلامی استقرار مییافت. از این رو امام خمینی(ره) بر حسب رهبری انقلاب، مهدی بازرگان را به عنوان نخست وزیر موقت تعیین نمود تا با تشکیل دولت موقت شرایط را برای برگزاری رفراندوم جمهوری اسلامی و تشکیل مجلس مؤسسان جهت تصویب قانون اساسی نظام جدید فراهم نماید. در انتصاب بازرگان آمده بود: «بنا به پیشنهاد شورای انقلاب، بر حسب حق شرعی و حق قانونی ناشی از آرای اکثریت قاطع قریب به اتفاق ملت ایران، که طی اجتماعات عظیم و تظاهرات وسیع و متعدد در سراسر ایران نسبت به رهبری جنبش ابراز شده است و به موجب اعتمادی که به ایمان راسخ شما به مکتب اسلام و اطلاعی که ازسوابقتان در مبارزات اسلامی و ملی دارم، جنابعالی را بدون در نظر گرفتن روابط حزبی و وابستگی به گروهی خاص، مأمور تشکیل دولت موقت مینمایم...» با برگزاری رفراندوم تشکیل نظام جمهوری اسلامی، انقلاب اولین قدم را در اعطا آزادی به مردم برمی دارد. این اولین باری بود که مردم در تعیین نظام خود نقش داشتند. با تشکیل دولت موقت و انجام مراحل برگزاری رفراندوم گروه های مخالف نظام جمهوری اسلامی به تکاپو افتادند تا مردم را از این کار بازدارند و به سمت تشکیل حکومت دلخواه خود سوق دهند. در این میان جبهه ملی، سوسیالیست ها، لیبرال ها، احزاب توده و مجاهدین خلق به جذب نیرو و تبلیغ در میان مردم پرداختند و هر کدام حکومت مورد نظر خود را مطرح می کردند. امام تأکید داشتند که رفراندوم باید هرچه سریع تر برگزار شود؛ از همین رو امام به تبیین نظام جمهوری اسلامی برای ملت پرداختند. امام در سخنان خود تاکید داشتند که نظام آینده ایران باید جمهوری اسلامی باشد و مردم جمهوری اسلامی را می خواهند نه یک کلمه کم و نه یک کلمه زیاد؛ و استفاده از الفاظی مانند دموکراتیک اسلامی را نشان از غرب زدگی می دانستند و می گفتند این امر اهانت به اسلام است چرا که اسلام از تمام دموکراسی ها دموکرات تر است. امام درباره نظام جمهوری اسلامی بیان می کردند که منظور از جمهوری یعنی بر پایه رأی مردم استوار است و اسلامی یعنی اینکه قوانین آن بر اساس دستورات الهی و اسلامی تبیین می شود. امام کسانی را که با جمهوری اسلامی مخالفت داشتند اینگونه توصیف می کند که اینان از نام اسلام می ترسند؛ می خواهند اسلام را نابود کنند و می گفتند که من به جمهوری اسلامی رأی می دهم و صلاح همه را در رأی دادن به جمهوری اسلامی می دانم. مواضع امام به شدت مورد حمایت اکثریت مراجع و روحانیون قرار گرفت و آنان در سخنان و اعلامیههای خود ضمن حمایت از جمهوری اسلامی به عنوان نظامی مطلوب از مردم خواستند در انتخابات پیش روی به آن رأی دهند. شورای انقلاب که در این زمان در جایگاه مجلس قانونگذاری قرار داشت، مشغول تهیهی مقدمات برگزاری رفراندوم گردید... ادامه مطلب |
 |
|
|
|
تاریخ و زمان انتشار: جمعه 20 اردیبهشت 1392
|
| تهیه و تنظیم: عبدالله خدمتگزار |
| منبع : نشریه طریق شماره اول اردیبهشت 92 - طریق نشریه تخصصی، تحلیلی و سیاسی مرکز مطالعات پژوهشی 27بعثت |
نسخه قابل چاپ
ارسال این صفحه به دوستان